دعا کردیم که بمانی...بیایی کنار پنجره....که باران ببارد/ و باز شعر مسافر خاموش خود را بشنوی/ اما دریغا که رفتن راز غریب/ همین زندگیست/ رفتی پیش از انکه باران...............ببارد/

گاه بین ماندن و رفتن می مانی......گاه بین دروغ های کلان ادم ها به صداقت های گمشده اندک دل خوش می کنی باور داشتن اینکه می شود در پناه ادم ها ...پناهنده شد ...مثل مردابی است در بلع ادمی زندگی همین جوری هاست نه دل ماندن داری ...نه پای رفتن

یک اغوش ....بدون هیچ منتی....همان اغوشی که حتی ادم بزرگ ها گاه محتاجش می شوند انقلابی است ..اغوش پدر ارام ....اما زود گذر/

یک نقطه اغاز و یک نقطه پایان برای هر ادمیست.... فاصله بین شروع و پایان شاید یک نفس باشد... اگر برای شروع حرمت نمیدانید ...لا اقل پایان خوبی باشید حرف را میزنند ..اما دل را نه ..... بهانه بگیرید ..اما برای رفتن بهانه نتراشید... ضعیفی اگر ضعف ها را سوار کش دیگران کنی.. همیشه پایان مقصد نیست...شاید وقت...

امشب هم گذشت...مثل تمام شب ها که در بین تمام ضمایر حاضر تو باز غیبت کردی...../ شک نکن اخر این ترم هم می رسد....و تو مردود می شوی..../ بین تمام این دنیا یک تو در من جا مانده پاک شدنی نیستی پر از غلطی اما هنوز در من تنها درست این روزگاری ...جدا که نمی شوی ...در وجودی از من جا خوش کرده ای جسم نیستی...ا...

عشق مثل گور خر می مونه نه خرش معلومه نه گورش/ ........................................... به زبون ساده اول خرت میکنند بعد تو گورت می کنند.............................../ عشق همون خریه که گورش قبل از رسیدن بهش میکنند........هههههههه..../

شاید بی معنا باشد انتظار در دنیایی سربی که همه شتاب زده به نامعلوم می روند.... سرعت فراموشی هایشان از سرعت نور بیش تر است و تو برای ثبت خودت نیاز به عمری به اندازه کیلومتر ها ساعت داری باید فراموشی را یاد بگیری مثل خودشان شوی باید یاد بگیری که تحمل کنی درد ها را یاد بگیری که برگ ها زیر پاها درد میکش...

دلتنگی های آدمی را باد ترا نه ای میخواند رویا هایش را اسمان پر ستاره نادیده می انگارد/ . هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند/ بغض که شد در نهان ادمی در جایی تاریک در کنج اتاقی سکوت میکند ...و پروانه دل میشکند/