دلتنگی های ادمی

دلتنگی های آدمی را باد ترا نه ای میخواند

رویا هایش را

اسمان پر ستاره نادیده می انگارد/

.

هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند/

بغض که شد

در نهان ادمی در جایی تاریک

در کنج اتاقی

سکوت میکند ...و پروانه دل میشکند/