این روزها...

این روز ها مرا می برد ...تو ...در ناکجا ابادی در دور دست هایی

که نمیدانم اخرش را یاد بگیرم...حسی ناشناخته

در دنیایی مبهمم حسی در ابیاتی پراز ایهام

ورای این احساس فقط یک احساس است

و من از حس ها همیشه فراریم

احساس ها همیشه منطقی را با خود حمل نمی کنند

می ایند که ویرانت کنند و عقلت را مخدوش سازند

پس بازی احساس هر دو سرش باخت خواهد

و نهایت گل در هیچ یک از دستانت وجود ندارد بی هیچ تردیدی سراب ساختن تضاد عقل است

حرف اخر بازی شروع نشود این روزهای تنهایی بهتر از ان روزهای مبهم است

وارد بازی نمی شوم بیخود کارگردانیم نکن/